Unha sesión de fotos con Victoria Kent

-Todo comezou no 1931,cando aínda xuzgaban ao Comité Revolucionario Republicano e fun a primeira muller en formar parte do Consello Supremo de Guerra. Meses despois,fun elexida polo presidente da República (Niceto Alcalá Zamora) como Directora Xeral de Cárceres.



-Estiven durante 3 anos máis ou menos cos mesmos obxetivos: mellorar a comida,a libertade de culto e negándome ao castigo nas prisións,concretamente os grilletes. Os cales mandei fundir e facer así unha estatua a miña querida Concepción Arenal.



-Logo comezaron as diferenzas con Clara Campoamor do Partido Radical,xa que ela cría que o sufraxio feminino era necesario para a emancipación da muller. En cambio eu, defendín que as mulleres non estaban preparadas para exercer o voto,pola súa influencia ao ser formadas pola Iglesia e as clases conservadoras. O único que estaban a facer era dar o triunfo directo a dereita e así foi que nas primeiras eleccións onde participaron as mulleres en 1933,se non recordó mal...gañou con todas a dereita.

-Co estallido da Guerra Civil,marchei ao exilio como moitos outros republicanos,a París onde fun nombrada Primeira Secretaria Española pola miña dedicación por axudar a aqueles pobres nenos que quedaban orfos despois de que os seus foran como soldados.

-Así vin a penuria e miseria da guerra pero o que non sabía era todo o que me quedaba por ver.

'Victoria Kent'